System emerytalny żołnierzy zawodowych różni się od powszechnego systemu ZUS i opiera się na zasadzie zaopatrzenia emerytalnego wypłacanego z budżetu państwa za pośrednictwem Wojskowego Biura Emerytalnego (WBE). Oznacza to, że wysokość świadczenia nie zależy od zebranych składek, lecz od wysługi lat i wysokości otrzymywanego uposażenia.

Emerytura wojskowa — zasady nabywania praw

Warunki uzyskania prawa do emerytury wojskowej zależą od daty powołania do zawodowej służby wojskowej:

  • Żołnierze powołani do służby przed 1 stycznia 2013 r. — nabywają prawo do emerytury po 15 latach służby wojskowej. Wyjściowa emerytura wynosi wówczas 40% podstawy wymiaru i wzrasta o 2,6% za każdy kolejny rok służby.
  • Żołnierze powołani do służby po 31 grudnia 2012 r. — emerytura przysługuje po odsłużeniu co najmniej 25 lat i osiągnięciu 55. roku życia (lub bez ograniczenia wieku przy wysłudze 25 lat powiązanej z nowelizacjami przepisów). Wyjściowa stawka po 25 latach wynosi 60% podstawy wymiaru i wzrasta o 3% za każdy kolejny rok.

Podstawę wymiaru emerytury stanowi uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (lub średnia z wybranych kolejnych lat kalendarzowych), wraz ze stałymi dodatkami i nagrodą roczną.

Maksymalna wysokość emerytury wojskowej nie może przekroczyć 75% podstawy wymiaru.

Wojskowe renty inwalidzkie i rodzinne

Oprócz emerytury system wojskowy przewiduje wsparcie w sytuacjach utraty zdrowia lub śmierci żołnierza:

  • Wojskowa renta inwalidzka — przysługuje żołnierzowi, który stał się inwalidą w czasie odbywania służby lub w określonym czasie po jej zwolnieniu. O zaliczeniu do jednej z trzech grup inwalidzkich orzekają wojskowe komisje lekarskie. Wysokość renty zależy od grupy inwalidzkiej oraz tego, czy inwalidztwo powstało w związku ze służbą — np. w wyniku wypadku lub misji.
  • Wojskowa renta rodzinna — przysługuje uprawnionym członkom rodziny (np. wdowie lub wdowcowi, małoletnim dzieciom) po zmarłym żołnierzu zawodowym lub emerycie bądź renciście wojskowym.